آواز سکوت

هنگامی می توانیم به آوازمان گوش دهیم که لحظه ای سکوت کنیم و پژواکش را بشنویم

من تلخ و تنها در خود غرق شده ام

بوی کهنگی و غبار گرفته ام

در اوج ناباوری ها فریاد میزنم کسی مرا بخواند

برای 

          بیداری

                     بازگشت

                                    حضور

                                               و خود شدن.

هیچ ندایی طلبم نمیکند!
هیچ آوازی از آن من نیست ، همه در حال سرودن ترانه های خود اند!

و سرگرم کارهای دل انگیز و چشم فریب!        و......

ماه به من چشم دوخته ،

                    دلم هوای جزر می کند!

                                   ستاره چشمک هایش را هدیه می کند....

                  بال می گشایم و  به سمت ماه پرواز میکنم.

شگفت دهانم را بست

                         عظمت چشمانم را پر کرد

                                        قلبم در اختیارم نبود و میخواست بایستد!

پژواکی از دور می آمد:

برخیز         برخیز           برگرد          برگرد            منتظرم

چشم میبندم

پشت پنجره ایستاده ام

ستاره چشمک میزند

ماه می تابد

و من بیدارم!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/٥ساعت ٦:۳٢ ‎ب.ظ توسط الهه نظرات () |

اول از همه سلام

ببخشید یه مدت نبودم

راستی عیدتونم مبارک

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان ابریست،

باد بوی اطلسی را می آرد

لانه ی پرستو آرزوی ماندن دارد!

پرنده بیدار دانه ای می چیند.......

بوی شبنم نزدیک تر

و نفس های زمین گرمتر!

آسمان ابریست!

آن طرف تر کودکی می گرید بی بهانه!

آسمان بغض می کند،

به سراغ دل تنهایم آمد!

در گوشم زمزمه کرد:

آسمانی شو .......... ببار!

بوی اطلسی می آید

پرستو به لانه اش رفته،

کودک آرام گرفت.......

آسمان ابریست و ........

                                                .............. دلم می بارد!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱٦ساعت ۱٢:٤٠ ‎ق.ظ توسط الهه نظرات () |

دیروز را به خاطر دارم همان روزیست که به خود گفتم: چه می خواهی؟

هیچ نشنیدم.

راهی کوچه شدم در راه پرسیدم: چه می خواهی؟

و این بار هم سکوت نواخته شد.

به خانه باز گشتم در را بستم و باز پرسیدم: چه می خواهی؟

ولی دوباره داستان تکرار شد.

شب را زیر ستاره ها خوابیدم و به این فکر میکردم که تو چه می خواستی که نگفتی!

ناگهان سردم شد به خانه آمدم و هنوز در این فکر بودم که تو چه می خواهی.

شب را پشت پنجره به تماشای ماه سپری کردم و باز نفهمیدم که تو چه می خواهی!

نم نمک صبح به پنجره ی اتاقم نزدیک شد. از صبح پرسیدم که آیا میداند که تو چه می خواهی؟

گفت: از دیشب بپرس.

از دیشب پرسیدم او گفت: از دیروز بپرس.

به دیروز سفر کردم و از او نیز جویا شدم که آیا می داند خواست تو چیست؟

او خندید و گفت از چشمانت بپرس.

چشمانم گفتند:

تو هر چه می خواستی کردی و فقط ندانستی خواسته هایت با سکوت تو سروده شدند.

نوشته شده در ۱۳۸۸/٤/٢٤ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ توسط الهه نظرات () |


Design By : Night Skin